ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ ΝΟΜΗΣ ΣΤΟΝ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ - ΥΠΟΔΕΙΓΜΑ




ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ Κ. ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΠΡΩΤΟΔΙΚΩΝ +++
ΑΙΤΗΣΗ (ά.ν. 1539/1938, ν.δ 31 της 27-11/2-12-1968)
Του Δήμου +++ με έδρα ++, υπεισελθόντος στην θέση του καταργούμενου, λόγω της συνενώσεώς του, πρώην δήμου ++ δυνάμει του νόμου 3852 (ΦΕΚ Α' 87/7.6.2010) «Νέα Αρχιτεκτονική της ΑυτοΔιοίκησης και της Αποκεντρωμένης Διοίκησης-Πρόγραμμα Καλλικράτης»,νομίμως εκπροσωπουμένου.
ΚΑΤΑ των:
1) ++++
 Καρδίτσα ++
Οι καθ` ων περί τα....
τέλη Απριλίου ++, προέβησαν σε καταπάτηση εκτάσεώς μου κείμενης εντός του οικισμού του Δ.Δ (και πρώην κοινότητας) ++  και αντιποιούμενοι την κυριότητα, νομή και κατοχή μου επ` αυτής, με απέβαλλαν της νομής και διακατοχής αυτής και συγκεκριμένα κατέλαβαν έκταση δημοτικής οδού 17,06τμ που συνορεύει γύρωθεν ανατολικά και επι πλευράς μήκους 4,25μ με δημόσιο δρόμο +++, δυτικά επι πλευράς μήκους 4,50μ με ιδιοκτησία των καθ` ων, βόρεια επι πλευράς μήκους 3,90μ με κοινοτικό-δημοτικό δρόμο και νότια επι πλευράς μήκους 3,9μ με έκταση του Δημοσίου και έρεισμα του ανωτέρω δημοσίου δρόμου.
Η επίδικη έκταση αποτελεί τμήμα κοινόχρηστης-κοινοτικής οδού που διέρχεται έμπροσθεν της ιδιοκτησίας των καθ`ων και συνδέει τον οικισμό της κοινότητας με τον δημόσιο δρόμο ++, αποτυπώνεται-εμφαίνεται κατά θέση, έκταση, όρια και πλευρές με τα στοιχεία ΑΒΓΔ, στο από 8/5/2013 τοπογραφικό σκαρίφημα του  πολιτικού μηχανικού του Δήμου, +++, που επισυνάπτω παρά πόδας της παρούσας θεωρών τούτο ως εν ενιαίο και αναπόσπαστο όλον μετ` αυτής και στο οποίο αναφέρομαι ως περιεχόμενο αυτής.
          Ειδικότερα οι αντίδικοι στην γραμμή με στοιχεία ΑΒ μήκους 3,90μ του ανωτέρω σκαριφήματος, τοποθέτησαν στερεά πακτωμένο στο έδαφος, σιδερένιο φράκτη μήκους 3,90 μέτρων και ύψους 1,5 μέτρων περίπου, αφού πρώτα με μηχάνημα κομπρεσέρ ξήλωσαν κατά μήκος αυτής της ευθείας και σε πλάτος περί το 1 μέτρο όλους τους κυβόλιθους   με τους οποίους ήταν επιστρωμένο το τμήμα αυτό. Έτσι τοποθέτησαν τον ανωτέρω σιδερένιο φράκτη εις τρόπον ώστε να εμφανίζεται τούτος ως ευθεία συνέχεια δήθεν των βορείων συνόρων του ακινήτου τους προς τα ανατολικά, δηλ. προς την ανωτέρω δημόσια οδό +++. Στο ανατολικό δε άκρο της ανωτέρω φράκτου, στο σημείο Β του ανωτέρω σκαριφήματος, εφαπτόμενο με την ανωτέρω δημόσια οδό, τοποθέτησαν και μικρό διακοσμητικό εικονοστάσιο. Τους δε κυβόλιθους που ξήλωσαν, τοποθέτησαν άμεσα εφαπτόμενους στην βόρεια πλευρά της φράκτου εν είδει τοιχίου μήκους όσο και η φράκτης και ύψους 30 εκ. περίπου, ενώ από την νότια πλευρά της φράκτου και επίσης άμεσα εφαπτόμενα με αυτή, τοποθέτησαν δύο παγκάκια και γλάστρες.
          Αποτέλεσμα των ενεργειών αυτών είναι ότι επεξέτειναν τα βόρεια σύνορα του ακινήτου τους προς ανατολικά ήτοι προς τον ανωτέρω δημόσιο δρόμο  ενσωματώνοντας με τον τρόπο αυτό στο ακίνητό τους και στη νομή και κατοχή τους, την παραπάνω δημοτική έκταση που χρησιμοποιούνταν προ της προσβολής, από αρχαιοτάτων χρόνων, ως κοινόχρηστη οδός αποκλείοντας ως εικός δια του τρόπου αυτού την πρόσβαση, μετακίνηση και μετάβαση πεζή ή οχουμένων, των δημοτών μου από και προς τον ανωτέρω δημόσιο δρόμο καθόσον με την τοποθέτηση της ανωτέρω φράκτου, του εικονοστασίου, των κυβολίθων και των ετέρων πραγμάτων που εναπόθεσαν ανατολικά αυτής (παγκάκια, γλάστρες, οχήματα κλπ) και εντός της κοινόχρηστης οδού, αποκλείεται η διέλευση οποιουδήποτε οχήματος από και προς την ανωτέρω δημόσια οδό Καρδίτσας-Λαμπερού, αλλά και αυτή ακόμα η διάσχιση πεζή του τμήματος αυτού, ως και πρότερον και έτσι ουσιαστικά απέκλεισαν την σύνδεση της δημοτικής οδού, βόρεια της επιδίκου εκτάσεως, με την ανωτέρω δημόσια κεντρική οδό, ανατολικά και νοτιοανατολικά της επιδίκου εκτάσεως. Το κατά τον ανωτέρω δε τρόπο καταληφθέν τμήμα της δημοτικής οδού, χρησιμοποιούν έκτοτε ως συνέχεια και ενιαίο τμήμα του ακινήτου τους και ως αποκλειστικοί νομείς και κάτοχοι αυτού, διατεινόμενοι ότι είναι κύριοι αυτού, καθόσον σταθμεύουν επ` αυτού τα οχήματά των, εναποθέτουν άλλα πράγματά των και εν γένει απαγορεύουν την διέλευση και ρηματικά ακόμη στους δημότες του Δήμου αρνούμενοι να μου αποδώσουν την νομή και διακατοχή αυτού και να επαναφέρουν τα πράγματα στην προτέρα κατάσταση παρά τις μέχρι σήμερα επανειλημμένες οχλήσεις μου.
          Ο παραπάνω όμως χώρος που κατέλαβαν παράνομα και αυθαίρετα χωρίς την συναίνεση και έγκρισή μου και δεν μου αποδίδουν εισέτι, αποτελεί κοινόχρηστη δημοτική οδό που απέκτησε την ιδιότητα του κοινοχρήστου πράγματος ως κοινόχρηστη οδόςδιότι ήδη από το χρόνο κυριαρχίας της Οθωμανικής αυτοκρατορίας επί της Ελλάδος, είχε αφεθεί στην κοινή χρήση όλων των κατοίκων του οικισμού του χωριού +++ και εξυπηρετούσε κατά τον προορισμό της την διέλευση των κατοίκων του χωριού, μετά δε την απελευθέρωση τη Θεσσαλίας δυνάμει των άρθρων 12, 13 του Ν. ΓΝΖ/1912 περιήλθε στην κυριότητα, νομή και κατοχή της αναγνωρισθείσας δια του ΒΔ της 31ης Αυγούστου 1912 Κοινότητας Μοσχάτου και εξακολούθησε να χρησιμοποιείται αδιάκοπα και απαράλλακτα από το κοινό για την διέλευσή τους, δηλ. για την εξυπηρέτηση Κοινοτικών και Δημοτικών σκοπών μετά την αυτοδίκαιη υπεισέλευσή μου ως Καλλικράτειου Δήμου στα δικαιώματα και υποχρεώσεις της κοινότητας +++ συγκεκριμένα:
 Κατά την Οθωμανική Νομοθεσία μεταξύ των οθωμανικών γαιών περιλαμβάνονταν και η κατηγορία των γαιών  που έχουν αφεθεί ή εγκαταλειφθεί στην κοινή χρήση. Ο προσδιορισμός της έννοιας των γαιών αυτών γίνεται με ευθεία παραπομπή στις σχετικές διατάξεις του περί γαιών νόμου της 7 Ραμαζάν 1274 (1856), ο οποίος διατηρήθηκε σε ισχύ στις χώρες που διετέλεσαν προηγουμένως υπό την άμεση κυριαρχία του οθωμανικού κράτους, και μετά την εισαγωγή σ’ αυτές της Ελληνικής αστικής νομοθεσίας κατ’ άρθρο 2 παρ. 4 ν. 147/1914. Από τις διατάξεις δε αυτές και ειδικότερα από εκείνες των άρθρων  1 παρ. 4, 5 παρ. 2 και 91-102 του νόμου αυτού, προκύπτει ότι οι γαίες που είχαν αφεθεί στην κοινή χρήση (εγκαταλειμμένες - μετρουκέ), μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται και οι δρόμοι (άρθρο 5, 93 Οθ.Ν.π. γαιών, Νάκου Το νομικό καθεστώς των τέως δημόσιων Οθωμανικών γαιών 1821-1912, σελ. 318), αποτελούσαν ιδιαίτερη κατηγορία γαιών, διαφορετική από εκείνη των δημοσίων γαιών (εραζί - εμιριγέ), διότι ανήκαν μεν, όπως και οι τελευταίες, στο οθωμανικό δημόσιο (κράτος), αλλά ενώ στις δημόσιες γαίες ήταν δυνατή η παραχώρηση σε ιδιώτες, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, του δικαιώματος εξουσιάσεως (τεσσαρούφ), στις καθιερωμένες στην κοινή χρήση γαίες απαγορευόταν η με οποιοδήποτε τρόπο εξουσίασή τους από  ιδιώτη και αυτές παραχωρούνταν, είτε επισήμως με την έκδοση αυτοκρατορικών διαταγμάτων (σουλτανικών φιρμανίων), είτε και απλώς κατ’ ανοχήν του τουρκικού κράτους, στην αποκλειστική κοινή χρήση της ολότητας των κατοίκων ενός ή περισσοτέρων χωρίων ή κωμοπόλεων, το δικαίωμα των οποίων μάλιστα είχε κατοχυρωθεί ως απαράγραπτο με το άρθρο 102 του περί γαιών νόμου (ΑΠ 1139/2002 ΕλλΔνη 2004, 473, ΑΠ 1618/2005 Τράπεζα Νομικών Πληροφοριών ΔΣΑ).
Τα δικαιώματα αυτά των κατοίκων χωρίου τινός και εν προκειμένω και του+++ έμειναν αλώβητα και μετά την προσάρτηση της Θεσσαλίας στην Ελλάδα, δυνάμει των άρθρων 4 και 9 της από 20.6/2.7-1881 μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας συμβάσεως, η οποία κυρώθηκε με το ν. ΠΛΖ της 11/13 Μαρτίου 1882. Δεν θίχθηκαν δε ούτε από το ν. 2074/1920, ο οποίος έχει εφαρμογή μόνο στις Νέες Χώρες, στις οποίες δεν περιλαμβάνεται η Θεσσαλία, η οποία από το έτος 1881 αποτελεί τμήμα της Ελληνικής Επικράτειας. Για τη Θεσσαλία, επομένως, εξακολούθησε να ισχύει το τουρκικό δίκαιο, ως εσωτερικό δίκαιο (Ευάγγελου Δωρή Τα Δημόσια κτήματα έκδ. 1980, σελ. 391). Ακολούθως εξεδόθη ο ν. ΔΝΖ/1912 σύμφωνα με τον οποίο οι μέσα στα διοικητικά όρια Δήμου ή Κοινότητας υφιστάμενου ή συσταθέντος κατά το έτος 1912 περιλαμβανόμενες ως άνω γαίες, περιέρχονται στην κυριότητα του Δήμου ή της Κοινότητας με βάση το άρθρο 12 παρ. 4 του ως άνω νόμου, όπως ερμηνεύθηκε αυθεντικά με το άρθρο 1 Ν. 2798/1922 (ΑΠ 198/2001 Νόμος, ΕφΛαρ 66/2004 Δικογραφία 2005, 266), ενώ εγώ ο Δήμος +++ με έδρα το ++, υπεισήλθα στην θέση του καταργούμενου, λόγω της συνενώσεως, πρώην Δήμου++δυνάμει του νόμου 3852 (ΦΕΚ Α' 87/7.6.2010) « Νέα Αρχιτεκτονική της ΑυτοΔιοίκησης και της Αποκεντρωμένης Διοίκησης -Πρόγραμμα Καλλικράτης» στον οποίο υπαγόταν και ανήκε διοικητικά η πρώην κοινότητα +++
Σε κάθε δε περίπτωση το ανωτέρω επίδικο τμήμα ως κοινόχρηστη οδός έχει αποκτήσει την ιδιότητα αυτή με τη συνεχή χρήση του από την τότε Κοινότητα, αργότερα τον Δήμο ++ και τώρα Δήμο Λίμνης Πλαστήρα και από τους δημότες του επί χρόνο αμνημόνευτο, έτσι που στην παρούσα και την προηγούμενη γενεά να μην υφίσταται γνώση διαφορετική από την, ως κοινοτικού - δημοτικού δρόμου, χρήση του, η δε αμνημόνευτη αρχαιότητα (Vetustas cujus memoria non extastat), με την οποία κυρούται ως νόμιμη η πραγματική κατάσταση που υπάρχει πριν από τόσο χρόνο ώστε, πράγματι, η ζώσα γενεά να τη γνώρισε ως έχει και δεν διασώθηκε παράδοση από την παρελθούσα άλλης διαφορετικής κατάστασης στη συνεχή χρήση του επίδικου δρόμου από την Κοινότητα +++ και τους δημότες της, υπήρξε πράγματι συνεχής επί δύο τουλάχιστον γενεές ανθρώπων (η κάθε μία των οποίων εκτείνεται σε σαράντα έτη) πριν από τις 23-2-1946, ημερομηνία έναρξης της ισχύος του Αστικού Κώδικα, χωρίς ποτέ να αμφισβητηθεί η κοινοχρησία του δρόμου αυτού καθώς και το δικαίωμα κυριότητας και διακατοχής από την Κοινότητα.
Επειδή οι αντίδικοι, αμφισβητώντας και αντιποιούμενοι την νομή μου με απέβαλλαν εκ της διακατοχής του τμήματος τούτου και έτσι προσέβαλλαν τα δικαιώματα ιδιοκτησίας, νομής και κατοχής μου επί της ανωτέρω ακινήτου εκτάσεώς μου, αφού με ουδεμία πράξη μου μεταβιβάσθηκε ή άλλως πως παραχωρήθηκε η κυριότητα και νομή του ακινήτου μου αυτού στους αντίδικους και συνεπώς ουδέν δικαίωμα διακατοχής, νομής ή άλλου εμπραγμάτου δικαιώματος θεμελίωσαν και πρέπει επομένως να ληφθούν ασφαλιστικά μέτρα (α.ν 1539/38,αρθρ.1 νδ 31/68,731-733 ΚπολΔ,968 ΑΚ,αρθρ.187 Ν.2888/54 "Περί κυρώσεως Δημοτικού και Κοινοτικού Κώδικα",ΑΠ 625/56 ΕΕΝ 24.394,Ειρ.Πύργου 3/1963 ΕΔ 1963,117,Πρωτ.Καστ.174/63 ΕΕΝ 31.866,ΟλΑΠ 124/72 ΝοΒ 20, 736, Βαβουσκος:Εμπργ.Δίκαιο,εκδ.στ`,1986,40επ.),δεδομένου ότι εκ της καταλήψεως υπέρ αυτών της ανωτέρω οδού που από αρχαιοτάτων χρόνων χρησιμοποιούνταν απ`όλους τους κατοίκους για την πρόσβαση από και προς τον δημόσιο ανωτέρω δρόμο, επηκολούθησαν έριδες των οργάνων μου, αλλά και των κατοίκων με τους αντίδικους και επίκεινται συγκρούσεις, υπεβλήθη δε και μήνυση κατά των αντιδίκων στο ΑΤ Περιφέρειας+++, αλλά και διότι οι αντίδικοι θα παγιώσουν καταστάσεις εις βάρος μου (ανοικοδόμηση του επιδίκου κλπ) εκ της καθυστερήσεως εκδόσεως αποφάσεως επί της κυρίας διαγνωστικής δίκης αφού άλλωστε οι ενέργειές των επί του επιδίκου φέρουν μόνιμο και σταθερό χαρακτήρα (πάκτωση φράκτου, τοποθέτηση εικονοστασίου, ξήλωμα κυβολίθων κλπ) και συνεπώς συντρέχουν επείγοντες λόγοι για να ρυθμισθεί η κατάσταση έτσι ώστε να μην παγιωθούν μόνιμες και μη αναστρέψιμες καταστάσεις εις βάρος του πράγματος ως εκ της μεταβολής αυτού και εξαφανίσεων των ορίων του και επι ζημία των δικαιωμάτων μου.
Επειδή συνεπώς νόμιμη συντρέχει περίπτωση και ιδρύεται αρμοδιότητα του κ. Εισαγγελέα Πρωτοδικών της τοποθεσίας του ακινήτου να λάβει προσωρινά, πρόσφορα προστατευτικά και εξασφαλιστικά της νομής και διακατοχής  μου μέτρα επιδώκοντα την συντήρηση της υφισταμένης προς της παρανόμου προσβολής της νομής, κατάστασης δια της επαναφοράς των πραγμάτων.
Επειδή περαιτέρω νόμιμη συντρέχει περίπτωση εν` όψει του λίαν επείγοντος χαρακτήρος συνεπεία της ανωτέρω δεδηλωμένης πρόθεσης των αντιδίκων να νέμονται και χρησιμοποιούν την επίδικη έκταση ως προέκταση και για τις ανάγκες του ακινήτου τους σε συνδυασμό με τις ανωτέρω υλικές ενέργειές των που έχουν μόνιμο και σταθερό χαρακτήρα και με τις οποίες επήλθε πραγματική μεταβολή της υλικής καταστάσεως του ακινήτου και βλάβη αυτού και φυσικά προκειμένου να προληφθούν νέες έριδες και διαπληκτισμοί μεταξύ των οργάνων και δημοτών μου με τους αντιδίκους, να εκδοθεί προσωρινή διαταγή απαγορεύουσα σ` αυτούς οποιαδήποτε περαιτέρω πράξη υλικής επενέργειας επι της επιδίκου έκτασης και ιδίως την ανοικοδόμηση επ` αυτής, την εξαφάνιση των ορίων της, καθώς και κάθε άλλη μεταβολή αυτής, μέχρις εκδόσεως τελεσιδίκου αποφάσεως επί της παρούσης αιτήσεώς μου
Για τους λόγους αυτούς και τα κατά τη συζήτηση προστεθησόμενα και με την επιφύλαξη των δικαιωμάτων μου,
ΑΙΤΟΥΜΑΙ: ΝΑ γίνει δεκτή η παρούσα αίτησή μου. Να ληφθούν ασφαλιστικά και ρυθμιστικά μέτρα. Να υποχρεωθούν οι καθ` ων να μου αποδώσουν την νομή και κατοχή της ανωτέρω αναλυτικά περιγραφείσης εκτάσεως, αποβαλλομένων της διακατοχής αυτής και εγκαθισταμένου εμού σ` αυτήν. Να διαταχθούν να επαναφέρουν τα πράγματα στην προηγούμενη κατάσταση υποχρεουμένων να αφαιρέσουν και απομακρύνουν από την επίδικη έκταση τον φράκτη που τοποθέτησαν, το εικονοστάσιο, τους κυβόλιθους, τα παγκάκια και εν γένει κάθε πράγμα που εγκατέστησαν και τοποθέτησαν σ` αυτήν και να υποχρεωθούν να επανατοποθετήσουν τους κυβόλιθους στην ανωτέρω έκταση απ` όπου τους αφαίρεσαν, με δαπάνες τους. Άλλως να επιτραπούν τούτα σε μένα και να υποχρεωθούν να μου προκαταβάλλουν για τον λόγο αυτό και για την σχετική δαπάνη, το ποσό των 1.500 €. Να απειληθεί εναντίον τους, υπέρ εμού χρηματική ποινή 50.000 € και προσωπική κράτηση ενός έτους για κάθε μη εκπλήρωση των ανωτέρω υποχρεώσεων τους κατά παράβαση του διατακτικού της εκδοθησομένης αποφάσεως. Να παραλείπουν κάθε εις το μέλλον προσβολή. Να απειληθεί εναντίον τους και υπέρ εμού χρηματική ποινή 50.000 € και προσωπική κράτηση ενός έτους για κάθε μελλοντική διατάραξη κατά παράβαση του διατακτικού της εκδοθησομένης αποφάσεως. Να εκδοθεί προσωρινή δ/γή απαγορεύουσα στους καθ` ων οποιαδήποτε περαιτέρω πράξη υλικής επενέργειας επι της επιδίκου έκτασης και ιδίως την ανοικοδόμηση επ` αυτής, την εξαφάνιση των ορίων της κλπ καθώς και κάθε άλλη μεταβολή αυτής, μέχρις εκδόσεως τελεσιδίκου αποφάσεως επί της παρούσης αιτήσεώς μου και Να καταδικασθούν στην δικαστική μου δαπάνη.

                                 Ο ΠΛΗΡΕΞΟΥΣΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ

Σχόλια